حمزة بن عبد المطلب اسد الله و اسد رسول الله ( شير خدا و شير پيامبر او ) است . كنيهء او ابو يعلى و ابو عماره بود و در احد شهيد گرديد . وحشى ، غلام حرب بن مظعون ، او را كشت . او را پسرى بود به نام عماره كه مرد و فرزندى از او نماند . واقدى گويد حمزه مردى صياد بود . روزى در كمينگاه خويش بود و پيامبر بيرون شده بود و به حجون مىرفت كه كارى داشت . ابو جهل به همراهى مردانى از سفيهان قريش در پى حضرت آمدند و به دو رسيدند و حضرت را آزار دادند . ابو جهل خاك بر سر او ريخت و پايش را روى گردن او نهاد . چون حمزه باز آمد ، همسرش به دو گفت : اى ابو عماره ! اگر مىديدى كه عمرو بن هشام با فرزند برادرت چه كرد ! حمزه با خشم روانه شد و نزديك به انجمن ايشان ايستاد . چون چشمش به ابو جهل افتاد با كمان به دو زد كه در سرش شكافى افتاد . گفت : من گواهى مىدهم كه محمد پيامبر خداست ، هر كار مىخواهيد بكنيد . چون حمزه اسلام آورد كار دين و پيامبر به دو گرامى شد و عزت يافت . جعفر بن ابى طالب ذو الجناحين كمتر از بيست سال داشت كه اسلام آورد و در هجرت دوم به حبشه سركردهء قوم بود . هنگامى كه حضرت در خيبر بود ، نزد پيامبر بازگرديد و حضرت او را پذيره شد و ميان دو چشم او را بوسيد و گفت : « نمىدانم از كدام يك شاد باشم : گشايش خيبر يا آمدن جعفر ؟ » جعفر در جنگ موته كشته شد و سى و سه ساله بود ، خداى بر او رحمت كند و از وى خشنود باشد . همسرش اسماء بنت عميس خثعمى در حبشه احمد بن جعفر و عبد الله بن جعفر و عدى بن جعفر را زاد . بعضى گفته‌اند اسلام جعفر مقدم بر اسلام حمزه بوده است . اما عقيل بن ابى طالب ، او در جنگ بدر ، با عباس اسير شد و سپس اسلام آورد . از جمله كسانى كه از عبد مناف ، در اسلام آوردن پيشگام شدند ، ابو حذيفة بن عتبة بن ربيعة بن عبد مناف بود كه اسلام آورد و به حبشه مهاجرت كرد . همسرش سهله دختر سهيل بن عمرو نيز به همراه او بود و محمد بن ابى حذيفه ، معروف به « فرخ قريش » را زاد . هم اوست كه دشمنان عثمان را يارى كرد با اينكه عثمان متكفل او بود . چون كار به دست عثمان افتاد محمد بن ابى حذيفه ، برهنه به مصر رفت و زهد پيشه كرد و بدگويى